Absynt (fr. absinthe - piołun) - likier ziołowy, klarowny, o zielonej barwie, uzyskiwany przez macerację piołunu i destylację piołunówki, której destylatem oprócz alkoholu jest także olejek eteryczny - tujon.

Receptura została opracowana w Szwajcarii przez francuskiego emigranta, dr. Pierre'a Ordinaire. Początkowo ta spirytusowa nalewka stosowana była jako środek leczniczy. W 1797 roku recepturę odkupił od niego Henri-Louis Pernod, który założył pierwszą wytwórnię absyntu we Francji (obecnie Pernod Fils) i na jego produkcji zdobył fortunę.

Trunek szczególnie wychwalany w poezji modernistycznej i lubiany przez bohemę artystyczną przełomu XIX i XX wieku - głównie z powodu zawdzięczanych tujonowi własności relaksujących. Był również tematem dla malarzy, przedstawiali go impresjoniści, jak Edgar Degas, Edouard Manet, a później Pablo Picasso w obrazach: Absynt i Kobieta pijąca absynt.

W związku z barwą i ze względu na jego działanie absynt nazywano niekiedy "zieloną wróżką".

Sposób konsumpcji

czeski:
Nad szklanką lub kieliszkiem trzymamy łyżeczkę, na której kładziemy kostkę bądź wsypujemy odpowiednią ilość cukru. Powoli wlewamy przez łyżeczkę 50 ml (lub według swojego uznania) absyntu. Podpalamy cukier nasiąknięty trunkiem i czekamy aż cukier się stopi. Kiedy płomień zacznie gasnąć wlewamy wodę (najlepiej mineralną, niegazowaną, ilość: 50 ml lub według upodobań). Mieszamy. Wypijamy jak najszybciej.

francuski:
Wlewamy do szklanki lub kieliszka odpowiednią ilość absyntu. Na ażurową (z dziurkami) łyżeczkę kładziemy kostkę cukru, wlewamy przez nią wodę (najlepiej mineralną, niegazowaną) do szklanki z absyntem. Mieszamy i wypijamy.

Absynt dziś
Ze względu na plagę nałogowego picia absyntu pod koniec XIX i na początku XX w., większość krajów europejskich i USA zabroniły po I wojnie światowej jego sprzedaży i produkcji. Aktualnie, w większości krajów Unii Europejskiej absynt jest legalny, pod warunkiem że stężenie tujonu nie przekracza w nim 10 mg/l. W USA absynt jest nadal zakazany.